Thursday, March 19, 2015

ഒരു പുരീഷ പുരാണം


നാട്ടിലെ നാലാൾ കൂടുന്ന
തിരക്കേറിയ നാല്ക്കവലയിൽ
ആളൊഴിഞ്ഞ രാത്രി നേരം നോക്കി
ഒരു നായ തെക്കുവടക്കായി കാഷ്ഠിച്ചു

ലക്ഷണമൊത്ത, വടിവുള്ള
ചൂടും ചൂരും വിട്ടുമാറാത്ത
ആരുടെ ദൃഷ്ടിയിലും പെടുന്ന
ദണ്ഡിൻ ദൃഢതയുള്ള അമേദ്ധ്യഖണ്ഡം

പ്രത്യക്ഷത്തിൽ ഏഭ്യമല്ലാത്ത,
വിശിഷ്ടവസ്തുവായ് തോന്നപ്പെട്ടതിന്റെ
തെക്കുനിന്ന് ഇടത്ത് ചുവപ്പ് നിറം,
മദ്ധ്യം മൂവർണ്ണം, വലതു ഭാഗം കാവി

നേരം പുലർന്നു, ചുവന്നു, വെളുത്തു
ആളുകളോരോന്നായടുത്തു കൂടി
സാകൂതം, അത്ഭുതക്കണ്ണുകളാൽ
വന്നവർ വന്നവർ അഭിരമിച്ചു കാഴ്ചയിൽ

ആർക്കും തിരിഞ്ഞില്ല; എന്താണീ സാധനം?
പിന്നെയോരോരുത്തരായ് തുടങ്ങീ വർണ്ണന
ഐശ്യര്യവർദ്ധക വശീകരണ യന്ത്രം മുതൽ
അന്യഗ്രഹവസ്തുവരെയെത്തി കല്പിതം

പിന്നെ, തത്രപ്പാടായ് സ്വന്തമാക്കാൻ
തർക്കം മൂത്ത് കശപിശയടി വരെയെത്തി
മദ്ധ്യസ്ഥമായി, വീതം വെയ്ക്കുക മൂന്നായ്
തലക്കഷ്ണം, നടുക്കഷ്ണം, വാൽക്കഷ്ണം എന്നിങ്ങനെ

താമസംവിനാ ഈർച്ചവാളെത്തി
തെക്കുള്ള വാൽക്കഷ്ണം ചുവപ്പ്
അതിനുമുന്നിലെ നടുക്കഷ്ണം മൂവർണ്ണം
വടക്കേയറ്റം തലക്കഷ്ണം കാവി

ഈർച്ചവാൾ ആരെല്ലാം പിടിയ്ക്കും, മുറിയ്ക്കും
വീണ്ടും വാഗ്വാദങ്ങൾ, അവകാശവാദങ്ങൾ
ഒടുവിൽ തീരുമാനം, സമവായം; വാളിന്റെ-
ഓരോ തലയ്ക്കലും ഓരോ നിറത്തിൻ അവകാശവാദികൾ

അങ്ങനെ ഉയർന്നൂ ഈർച്ചവാൾ ആരവത്തിൽ;
പെട്ടെന്നൊരാളെത്തുന്നു ചൂലുമായ്
കഠിനമായൊരു ചോദ്യമുയർത്തീ ചൂലുധാരി
നിങ്ങൾക്കറിയാമോ എന്താണിതെന്ന്?

അയാൾ ഉറക്കെ, സ്പഷ്ടമായ് ശബ്ദിച്ചു
“ഇതു വെറും നായ്ക്കാഷ്ഠം; കഷ്ടം
തിരിച്ചറിയുന്നില്ലേ നിങ്ങൾ ഈ നാറ്റം?
നായ്ക്കാട്ടത്തിനുണ്ടോ വാൽക്കഷ്ണം, നടുക്കഷ്ണം, തലക്കഷ്ണം?”

“നായ്ക്കാട്ടം മൂന്നു മുറി മുറിച്ച്
ഏതു മുറി വേണമെന്നാരാഞ്ഞാൽ
ഏതു കിട്ടിയാലും എന്തു ഫലം? നോക്ക്വണ്ടൂ
തലമുറി, നടുമുറി, വാൽമുറി എല്ലാം ഒന്നല്ലേ?”

അയാൾ നേരിട്ട് ചൂലുകൊണ്ടു തന്നെ
ശക്തമായടിച്ചു ദൂരെയ്ക്കിട്ടാ വിചിത്ര വിസർജ്ജ്യം
ഹാവൂ!യെന്നായി പൊതുജനം, മൂക്കത്തുവിരലോടെ
എന്തൊരാശ്വാസം; ഒഴിഞ്ഞല്ലോ മാരണം

വീണ്ടും പരന്നല്ലോ നാറ്റം; അസഹ്യം
കൂട്ടമായെത്തിയവർ നോക്കീ പരസ്പരം
കണ്ട കാഴ്ചയോ? തെല്ലൊറപ്പോടെ ശിവ! ശിവ!
നില്ക്കുന്നൂ ചൂലുവേഷം നായ്ക്കാട്ടത്തിൽ പൊതിഞ്ഞ്


Monday, March 9, 2015

പതിരു കൊയ്യുന്നവർ

കൂടൊഴിഞ്ഞ ഭൂതകാലത്തിനും
കൂടു തേടുന്ന ഭാവിയ്ക്കുമിടയിൽ
കൊയ്ത്തും കാത്തു കിടക്കുകയാണ്
പതിരായ് വിളഞ്ഞ വർത്തമാനം

ഞങ്ങൾ പതിരു കൊയ്യുന്നവർ
ഞങ്ങൾ നീരൊഴിഞ്ഞ ചിറ കാക്കുന്നവർ
ഞങ്ങൾ അമ്ലതയുടെ മ്ലേച്ഛാവാഹകർ
ഞങ്ങൾ കുറ്റിയറുന്ന അന്നദേഹികൾ

അഷ്ടിയ്ക്കു മുട്ടിപ്പോയിട്ടും
സൃഷ്ടിയുടെ സമീക്ഷയെന്നപോൽ,
മുഷ്ടിയ്ക്കു ബലം പോയെന്നറിഞ്ഞിട്ടും
കഷ്ടിച്ചു കൊയ്തു കയറ്റുന്നു കറ്റകൾ

മെതിച്ചു കൂട്ടുന്ന കറ്റകളുതിർക്കുന്നു
ഒട്ടുമുക്കാലും പതിരിൻ മണികൾ
കളകളും വിളനാശവും ചേർന്ന്
പുഷ്ടി പാതിയും തിന്നു തീർത്ത കതിരുകൾ

വിധിയെന്നു പഴി ചൊല്ലുന്നു
ആദിയും അന്തവുമില്ലാത്ത ജന്മങ്ങളെ
മേദസ്സു പൊട്ടിയൊലിയ്ക്കുന്നു
ആധിയൊരു പുണ്ണായ് വളരുന്നു

ഞങ്ങൾ ബാലശാപം പേറുന്നവർ
പതിരു കൊണ്ട് അന്നമൂട്ടുന്നവർ
പതിരുജന്മങ്ങളെ വളർത്തുന്നവർ
പതിരു സ്നേഹങ്ങളെ ഓതിക്കൊടുപ്പോർ

ഇനി നാളെ മുഴുപ്പുള്ള വിത്തിനായ്
കഴുമരത്തിൽ തലയും വെച്ചു കൊടുത്ത്
കായ്ഫലം മാത്രം കായ്ക്കും അന്നപിണ്ഡത്തിനായ്
ലവലേശം നാണമില്ലാതെ കൈനീട്ടണം

മരണക്കിടക്കയിൽക്കിടക്കും വിത്തങ്കുരങ്ങൾ
പതിരാകാതെ പതിരാകാൻ വിധിയ്ക്കപ്പെട്ടവ
സ്വന്തം മണ്ണിന്റെ ഗന്ധം ഗർഭത്തിലൊതുക്കിയവ
മുളയ്ക്കുവാൻ കാത്തുവെച്ച ഈർപ്പം വിങ്ങലാക്കിയവ

തീട്ടൂരം കല്ലേപ്പിളർന്നു കല്പിയ്ക്കുമ്പോൾ
എതിർപ്പിൻ യാഗശ്വം പോലും നിശ്ശബ്ദനാക്കപ്പെടുന്നു
കൊയ്ത്തരിവാളിൻ പിടി പയ്യെ വിറച്ച്

പതിരുകൾ കൊയ്തുകൊണ്ടേയിരിയ്ക്കുന്നു ഞങ്ങൾ